26 oktober t/m 3 november: Danilo Joanovic

Danilo (1975 Belgrado, Servië) woont en werkt in Amsterdam sinds 1992. Naast zijn kunstenaarspraktijk doceert Danilo Kunst en Cultuur in het middelbaar onderwijs.

De schilderijen van Danilo Joanovic zijn een toneel, waarop scènes te zien zijn van autobiografische aard, gedomineerd door kleur, filmische kaders en gewaagde perspectieven, van waaruit wordt ingezoomd op het hoofdmotief. Ongewone dagelijkse ontmoetingen, gegoten in een vorm die doet denken aan stripverhalen.
Door het kleurgebruik hebben de schilderijen iets weg van kindertekeningen. Opmerkelijk is de frisse visie op levensvragen en vooroordelen. Zijn werk is figuratief maar subtiel geabstraheerd en groot van formaat.

 Danilo Joanovic 2a   Danilo Joanovic 1a

Danilo:

“In mijn werk probeer ik de toeschouwer door een vreemd perspectief lichtelijk te desoriënteren, zodat men actief betrokken wordt in de voorstelling. Zij of hij is genoodzaakt om haar of zijn plek te zoeken in het geheel. Eenmaal de plek gevonden te hebben, kun je jezelf afvragen waar je terecht bent gekomen en waarom je daar terecht bent gekomen? Om daar achter te komen kan men het verhaal lezen en anders ben je overgelaten aan eigen beleving”

“De verschillende invalshoeken die ik gebruik in mijn doeken zijn geïnspireerd door film, videoclips en surveillance camera’s, waarmee we sinds een tijd te maken hebben of waar we mee opgegroeid zijn. De inhoud is autobiografisch. Het betreft hele bijzondere gebeurtenissen die niet altijd aangenaam zijn. Vaak probeer ik mensen aan denken te zetten. Ik lever niet altijd kritiek. Ik registreer vooral hele bijzondere momenten en in het bijzonder de houdingen van mensen, hoe het huidige leven zich aan je demonstreert in al zijn drukte, heftigheid, chaos, orde, rust, schoonheid en harmonie. De situaties zijn niet plaats gebonden. Ze kunnen zich overal voordoen.”

“Traditioneel schilderen begon mij op de gegeven moment te vervelen. Het eerste doek dat mijn hersenen deed kraken, was een doek van een schilder waar ik niet veel mee heb, Christ of St John’ of the Cross van Salvador Dalì. An sich een bekend onderwerp maar mijn hersenen hadden er moeite mee. Het deed me door het ongewone perspectief duizelen. Zijn andere schilderijen hebben dat niet zo. Mijn ontmoeting met dit schilderij van Dalì, was lang voordat ik zelf met verschillende perspectieven ging spelen. Ik was het intussen weer helemaal vergeten en ging schilderen, zoals het ‘hoorde’, zoals we dat op school hebben geleerd. Later kwamen de bijzondere perspectieven opeens vanzelf. Ik ging kijkend vanuit ramen tekenen, geïnspireerd door Amsterdamse achteruitkijkspiegels aan de ramen, ging experimenteren met spiegelbeelden, met meerdere spiegels en spiegelingen en collages. Deze huidige stijl was geboren.”

“Talloze actie strips die ik mijn jeugd heb gelezen hebben invloed op mij gehad en aan mijn werk bijgedragen. Denk aan: Phantom, Mandrake, Alan Ford, Prince Valliant, Marvel Comics”

“De schilderkunst is nog lang niet uitgepraat wat mij betreft. Velen hebben het alleen opzij geschoven omdat wij nieuwe media hebben uitgevonden. Schilderen is een mooie traditie of techniek die is uitgevonden voor 40.000 v. Chr. Een computer of fotocamera kan tekenen en schilderen niet opeens vervangen Maar aan andere kant: hoe minder kunstenaars er schilderen, des te meer ruimte is voor mij...he he he. Volgens mij is er nu, en opzichte van vroeger, in verhouding het kleinst aantal kunstenaars die kunnen en willen schilderen.”

 

Info volgt